Bir gün susmayı öğrendim. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar
susacaktım. Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim
tarzıydı.

Babam akşamları eve yorgun dönerdi. Ben bütün gün evde sıkılır, onun
gelişini iple çekerdim. Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla
oynamak isterdim. Babam sarılır, öper sonra da, hadi odana git, derdi.
Yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir araya gelirdik
babamla. Onlar annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. Babam sinirlenir,
"Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı
ütüleme!" derdi. Annem de "Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksı n babanla?" diye çıkışır, beni odama
gönderirdi.

Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol
alırdım. Babam arkamdan, "Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip,
hâlâ ne istiyor anlamadım." diye bağırmaya devam ederdi. "Keşke benim de
bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep
birlikte otursaydık" derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret
edemezdim.

Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon
seyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun izleyeceği önemli
birşey varsa beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. Azıcık hareket edip
koşup oynamaya çalışsam oda hapsim yeniden başlardı.

Bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. Bu defa susarak
yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım. Önce resim yaparak başladım
işe.

Babam çizdiğim resimleri çok beğeniyor; "Bak, böyle uslu uslu oyna işte."
diyordu. Babam bazen göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam
afallıyordu. Ama bana kızarak beni artık odama göndermiyordu. "Son
günlerde ne de akıllandı benim oğlum." diye komşulara anlatıyordu annem
halimi.

Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. Annem "Odanı topla!"diye
odama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum.

Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı
beceremiyordum. Annem odama gelip "Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım." dedi bir gün.

Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden
alırsa ben ne yapacaktım?

Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. Babam eve gelince uygun zamanı
kolladım.

Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi. Babam oturur oturmaz
çizdiğim resmi getirdim.

Babam baktı. Hım, dedi "Çok güzel olmuş. Bu adam benim herhalde." dedi.

Ben "Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.dedim.

O "Hayır, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın."dedi.

Ben yine Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da
annem." dedim.

Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: "Peki neden bizi küçük çizdin?" dedi.

Heyecanla başladım anlatmaya.

Ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup çalışacağım. Siz yaşlanıp
küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek,

komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. Ben işten
geldiğimde yorgun olacağım. Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde
kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeyler
paylaşmak istediğinizde "Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim."
diyeceğim. Ve bir de bağıracağım "Her şeylerini alıyorum. Sıcacık odaları
da var, daha ne istiyorlar" diye.

Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı.

Duyduklarına inanamıyorlardı .

Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar
konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi.

Farkında olmalı insan... Kendisinin, hayatın, olayların, gidişatın farkında
olmalı.

Ömür dediğin üç gündür,

Dün geldi geçti

Yarın meçhuldür,

O halde ömür dediğin bir gündür,

O da bugündür.

Utanırım ya Rahman senin aşkın ile açan ve hoş kokular veren bir gül olamadım. Bir güneş olup doğamadım bir rüzgar olup esemedim

Bütün mahlukat sana itaat ederken aşk ile hu çeker aşk ile döner yunus misali...

Utanırım ya Rahman gaflet uykularımdan utanırım. Sabahlara kadar sana secde eden bir Ebubekir bir Ömer bir Osman olamadım. Onlar gibi Rasule aşık olamadım onunlayken bile hasret kalamadım...

Utanırım ya Rahman eshabı guzinin tövbesinden utanırım. Uzeyr olup harama baktım diye vuramadım kendimi dağlara ağlaya ağlaya AFFET YA RABBİ diyemedim

Utanırım Ya Rahman mümin din kardeşlerim zulm altındayken gidip Ali olamadım. Senin rızan için öldüremedim onları. Ömer gibi hanımını çocuklarını yetim öksüz bırakmak isteyen gelsin diyemedim...

Utanırım Ya Rahman korkamadım yatağa girip uyumaktan Seddad Bin Evs olamadım yataktan kalkıp sabaha kadar secde edemedim.

Ya Rahman ne güzel kulların var ben onlardan olamadım. Simdi ağlıyorum sessizce. Sanki oturduğum yerde ölümümü bekliyorum. Yok misali yasıyorum.. Her vasıtaya bindik fanide simdi sıra tabut denen cansız ata binmekte...

Şehadettir arzuhalım nasib edermisin Ya Rahman cennette cemalinle şereflendirirmisin bu acizi. RAHMETIM GAZABIMDAN USTUNDUR buyurmuşsun. Rahmetinle muamele eyle bizlere biz aciz kullarınız. Öylesine bir ölüm nasip eyleki Azrail as geldiğinde hoş gelsin ve geldiğinde o görevini yerine getirmeden sen bizlerden Razı ol İnşALLAH(c.c.)...

Mevlâna en çok Şems’i mi sevdi bilmiyorum, ama sevgi gücü yuvarlandıkça büyüyen bir kartopu gibidir.
Günler geçtikçe büyüyen ve sonunda Allahin ’ın kucağına düşecek olan kocaman bir çığ.
Kartoplarımızı tez zamanda sana kavuşacak olan devasa çığ kitleleri eyle ya Rab! Amin!




Sevgi, kanat olur insana, o kanatlarla yaklaşılır Allah’a.
Kanatlarımızı kocaman kocaman eyle Ya Rab! Amin!




Aşk, bir konsantrasyon.
Durduğu yerde insanı, önce bir insana, sonra da Allah’a götüren bir yolculuk.
Yolumuz açık eyle. Ya Rab! Amin!




Sana kim bilir kaçıncı defadır yeniden sevdalanınca, kalp barajımın kapakları açılıyor; seninle beraber, canlı-cansız, insan-hayvan, her şeye birden âşık oluyorum.


Ya Rab, Seni sevmekten uzak düşünce, gönül barajımdaki olmayan suları tutmak için boşuna yoruluyor kollarım; kruyorum, kuruyorum, kalp cidarlarımın toprakları çatlıyor. Senin aşkın, benim damarları kuruyan kalbime, oradan oraya girdapladığın kızılca kanım kadar gerekli.

Beni bir mü'min kulun gördu.
Yanımdan geçiyordu, beni fark etti.

Durdu geri döndü, geldi.
Yüzüme uzun uzun baktı.

Önce gözleriyle, sonra elleriyle okşadı. Kokladı,
kokladı.
Bir öpücük kondurdu yanaklarıma ayrılmadan.
Ne guzel yaratmış!" dedi sessizce.
İste o an, niçin var oldugumu anladım.
Melekler sardı etrafimızı ansızın, imrenerek seyrettiler olup biteni.
Görmedigi Rabbine görmüş gibi inanan bir insanın yuceliğini görduler.
Ve herseyi en ince ayrıntısıyla kaydettiler.
Çekilen resimlerde ben de vardim.
Ey dualara cevap veren Rabbim, ben cansız bir tohumdum.
Dualarımı kabul ettin, guzel bir çiçek oldum.
Senin kudretinle canlandım, Senin san'atınla süslendim, Senin lütfunla
güldüm.
Simdi bir duam daha kaldi mahşere sakladığım
Beni gören gozleri ateşte yakma,

Ya RABBİ!!!

Şehadet bir çağrıdır, tüm nesillere ve çağlara!

Yiğitler bilirim namluların ucundaki hayatı seven!...

Memleket bilirim ki,

Devrim gülleriyle dirilen!...

Ve erler biliririm; şehadeti canından öte bilen!...

Topraklarımızın, yüreklerimizin, beyinlerimizin işgalden kurtulması için ve de süper güçlerin işbirliği ile vahşice katledilen kardeşlerimizin şehadetlerinin kabulü için hepinizi duaya davet ediyoruz.

"Ya Rab! Topraklarımızın daha da kirletilmemesi için bize uyanış, kararlılık ve şehadet bilinci nasip et!

Ya Rabbi! Sesimizin dalga dalga yayılmasına ve düşmanı boğmasına izin ver. Ki uyuyanlar uyansın, oturanlar yürüsün, yürüyenler koşsun. Ve düşsün zilletin karanlık örtüsü üzerimizden!

Ey Rabbimiz! Bizim senden başka kimimiz kimsemiz yoktur. Üzerimize sabır yağdır! Ayaklarımızı kaydırma, bize inanç ve kuvvet ver! Ellerimizi ve yüreklerimiz birleştir! Kafir ve zalim topluluğa karşı bize yardım et!..."
AMİN
AMİN
AMİN