Bu gün daha iyi hissediyorum, üstümdeki fanilik gömleğini. Ve dönüp bakıyorum arkama: koca bir çer çöp yığını,
söndürülmemiş yangınlar, doymak bilmez uçurumlar, kurumuş kalmış kalmış gül bahçeleri, tayfuna uğramış ekin alanları ...

***
Ey ömrüm! Bunlar mıydı bana armağanın?
Hangi dağın kahrına yaslandım ki ruhum bunca paramparça?
Hangi acıya daldırdım ki kovamı, şakaklarım bembeyaz?
Hangi hazzın alevine tuttum ki, yüreğimi, kalp fanusum simsiyah?
Hangi yasak meyveye kaç kez uzandım ki, ruh hamurum kaskatı? Dünya ah, yaslandıkça kaykılan sinsi güzel.
Doyumsuz hevesler icad eden arsız tilki!
Hep çığ düşmüş bakışlar mı bırakırsın bize ?
Hep fanilik köpüren sular mı akar ırmaklarından?
Hep acılara tanıklık mı edecek meydanların, sokakların?
Dünya, ah sana yaslanan hangi varlık gözlerindeki ışıltıyı yitirmedi?
Kalbi yerinden oynatan hangi güzellik dönüp bakılmayayacak denli pörsümedi?
Hangi evrensel aşkın tutkunları muratlarına ermeyi başardıktan sonra toprağın altına yürüyebildi?
Dünyayı kahır ve kudret pençeleriyle titreten hangi hükümdar ölümsüzlük iksiri peşinde ömür tüketti de yeryüzünde ki sayılı nefes alış verişini uzatabildi?
Hangi tutkunun gümrah ırmağı, zamanın kavurucu güneşi altında direndi de kurumadı.

***
Dünya! Hep bildik akışınla kuşatarak kaderimizi bizi mukadder sınırların dar alanına hapseyledin!

Hayatın hep gerçek yüzünü örterek bizi allı pullu oyuncaklarınla oyaladın, avladın?

Biz yalnızca dünyaya dönük yaşadıkça, hiçbir zaman hayat bize öte yüzünü göstermeyecektir yazık ki!

Yazık ki akıp giden zaman ırmağı, bağrımızdan bir ölümsüzlük ağacı yeşertmeyecek.

Yazıkki hep çilesi çekilmemiş ümitlerle yaşayacağız.
Yazık ki en güzel şiirleri, şarkıları söylemeyi hep yarınlara erteleyeceğiz.
Yazık ki ömrümüzün kurak çölünden hiçbir zaman bir nil bereketi fışkırmayacak.
Yazık ki hiç ulaşılmayacak bir yer altı madeninin hep hüznünü yaşayacağız.

Yazık ki bizi gözeten, kollayan, koruyan, bizden hakkıyla memnun olmayacak.
Ve bir sabah uyanacağız ki bütün aynalarda kış.
Ve bir gün bakacağız ki feri sönmüş gözlerimizin.
Ve bir gün damarlarımızdaki çılgın deveran , yerini ölgün bir titremeye bırakacak.
Artık tabiat sofrasından üstümüze gülücükler saçılamayacak.
Ve gizli bir el yavaşça söndürüverecek kandilini ömrümüzün.

Öyleyse kalkıp dünyanın eğip büküşüne, sömürüp hırpalayışına baş kaldırmalı.
Hayatın ürküten kısalığı içinde ötelere bir pencere açmalı.
Nasıl olsa geçip gidecek bir ömrü, bir çekirdekten; her mevsim meyve veren ağaca çevirmeli.
Yazgımızın bizim yürüyüşümüzle çiçeklenecek kesitini dolu dolu yaşamalı.
Gölgemizin değdiği zaman kesiti bizden kokular, tatlar saçmalı hayata.
Ardımızda minnetle anılacağımız nice çiçek bahçesi bırakmalı.
Çünkü "Dünya, bir ağaç gölgesinde dinlendikten sonra kalkıp yolumuza devam edecek kadar geçici."

Hiçbir sızlanışa, aman dileyişe karşı kılını kıpırdatmayacak kadar umarsamaz ve katı ...
Alintidir

EY RABBiM; iYi Ki KALBiMiZDEN GEÇENLERi BiLiYORSUN, VE iYi Ki BiZ KALBiMiZDEN   GEÇENLERi BiLDiĞiNi BiLiYORUZ, BiZi HiÇ KiMSE ANLAMASADA, YA DA HER ANLAYAN   KENDi ANLAYIŞSIZLIĞINI MAZUR GÖSTERECEK KADAR DONANIMLA OLSA DA,   SEN VARSIN VE BiRSiN BiZ BiZi BiLDiĞiNi BiLDiĞiMiZ iÇiN HER GÜNAHIN   YAKICILIĞINDAN SONRA KENDiMiZi MASUM BULABiLiYORUZ, BiZi GÜNAHIMIZDA   BiLDiĞiN KADAR, TÖVBEMiZDE DE BiLiYORSUN ÇÜNKÜ, ÇÜNKÜ SEN VARSIN VE BiRSiN, SENiN BiRLiĞiN BiZi YENiDEN BiRLEŞTiRiYOR, BUNCA AYRILIKTAN SONRA YENiDEN   BiRBiRiMiZE GÜVENiYORUZ, CÜNKÜ SENiN HEPiMiZi TEK TEK BiLDiĞiNi BiLiYORUZ, EY RABBiM UNUTUŞUMUZ KENDiMiZEDiR, AMA HATIRLAYIŞIMIZ SANA DAiRDiR...

Gece, zamanın dizine çökmüş ayna dileniyor…
Kaç kez kalemi kırıldı yüreğin anlatamadı iç! Çünkü sükûtun gözleri hep bağlıydı… Umulmazlıktan gelindi rahmet! Oysa karanlık bir berzahtı ebedi aydınlığın gölgesinde!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Gözyaşları toprağa gömülmüş bir rüyanın mı hamisiyiz!
Niyedir ki hep kan yükü, fehimi kemikleşmiş suret! Istırap ırmağında kaç kez yıkandı bakış! Ve ırmağı kaç kez deryaya ulaştırdı bu akış!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
İnsan neden hep olamadığı kadar başkası kalıyor? Ertelenmiş bir idamın, iple çekilmesi mi; yoksa ipin de idamını beklerken kendisine mi geç kalmak insanın gafleti! Ya da neden insan söyleyemediği kadar kendisi!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Sözleri kaskatı kesilmiş vaiz! İnanmadığı hikâyeyi betimliyor… Hayat; hep yüreğinin arkasından vurmuş rüyaları! Gaye, nizamı sürer avuçlarına aşkın! Darağacı tanır bir'i! Sükûtun iksiri, vaade kırpılan kirpiklerin sevdasında mahfuz!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Sureti hayatın perdesine vurmuş bir gölgedir yalnızlık! İdraki mehcur bir kavmin müdriki, zihninde karalarla geziyor! Sitemi içinin uçurumlarına çarpan, çarpan da ağlayan hayat, dilsizlerin dilinde bestelenmiş! Yazıktır ki kanıyor aldanmışlığımız!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Vakti kuşandı nizam! Örtünsün sözleri aşk! Esirgenen ve bağışlanan sırrı kemiriyor zihnini hayatın! Beynini duvarlara çarpıyor hayat! Evveliyatın gölgesine değen teni, ferahlığın ummanında dalmalara imreniyor özce! Fıtrat, kanayan yaranın merhemi!
Sözlerimiz mi üşüdü ne! Bu sükûtu da kim, niye sustu?
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Bezdi ağlamaktan içimizin göğü!
Zamanın dizleri dibine çökmüş de hâl dilenen anlatılamayış, ehil bir ıstırabın közlerinde dirilmeye biriktiriyor kalbini! Güneşe dön yüzünü ey aldanmışlığa demir atmış idrak!
Göç başladı güneşe! Kalbin, dem tutsun aşka dair!
Bir köşede görürsen kalbiyle gören fakat avuçları kanayan âmâ aynalara bakmaktan utan
ey gönlü buruşmuş hayat!
Terazi ağlıyor Ey Rabb; güllerin gözlerinde çiselenmiş yazık ki hayat!
İdam fermanı kanıyla imzalayan âşık alnında aklarla gidiyor da görenlerin kalbi kör!
Zihnimizde ufalanıyor kemikleşmiş hayat! Gönül gözü görmeyen biz; niyedir ki tutunduğumuz dallarda merhamet arıyoruz!
Ah, döküldü gönlümüzden özlemez bahar bizi!
Ey esirgeyen ve bağışlayan!
Ey Rahman ve Rahim olan!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!

Yalnızlığı,ağlamayı bilir misin?.


Bilir misin yalnızlık ne demek?.. Bilir misin gökyüzündeki yıldızlardan medet ummayı?.. Uzattın mı elini bir yıldız boyunca, belki tutarım diye farkında olmadan?.
Uykusuz kalmayı bilir misin sabaha kadar?. Hiç küstün mu hayata?. Aslında kendindir küstüğün küçüğüm?.
Kapatıp gözünü hayaller kurduğun oldu mu geleceğe dair?. Bazen küçük bir masumiyet belirir tebessümünde, bazen gözünde hırcın bakışlar.
Kızdın mı kaderine günlerce?. Kendini tanıyamadığın oldu mu hiç?. Bazen cesaret edemeyen konuşmaya ve bazen de hiç susmayan sen.
Sevdin mi birini?. Her yağmur yağısında saatlerce bekledin mi sevdiğini pencerenin önünde?.
Bir yudum sevgi dilendiğin oldu mu, sert bakışlardan?. Yaslanacak bir omuz aramadın mı?. Birden güldüğün oldu mu sebepsiz?. Her şiirde kendinden bir şeyler bulmadın mı hiç?. Rüyalarda yasadığın oldu mu hayatını, istemediğin oldu mu uyanmayı?.
Baktığın ama göremediğin oldu mu etrafı?. Ufak bir sorunu büyütüp ölmeyi de mi istemedin hiç?.
Sebebini bilmediğin bir ağırlık çökmedi mi üstüne?.
Büyüdüğünü fark edip zamana düşman oldun mu?.
Hecelerin az geldiği, kelimelerin yetmediği oldu mu duygularını anlatmaya?.
Ağladığın oldu mu sebepsizce sabaha kadar?. Belki sen ağlamayı bilmiyorsundur , sevmeyi bilmediğin gibi.
İki damla yaş değildir ağlamak. Önce hüzünlenmek, sonra düşünmek, hayal etmek.. Anıları yaşamak, büyük bir özlem içinde o küçük oyuncak bebeğe sarılmak.
İşte budur ağlamak ve yeniden yaşamak....

_________________

Sevdalar baharı beklermiş, ayrılıklar en umulmaz anı...

Ayrılık mevsiminden sonra tozu düşmüş kelebek gibi kalbini de kaybedersin ve Leyla ile Mecnun senin için artık pek bir şey ifade etmez. Kurduğun hayallerden yana öksüz kalırken geçmiş günlerden bir ümit bekleyen gözlerin ise bir organ olmaktan öteye gitmez bundan sonraki yaşamında. Yüreğin ise dudaklarda bir yalan kadar kalıcı olamamanın acısıyla çarpar artık.

Peki ya benim düşlerim ne oldu, diye sorduğunda rüyalar kısa sürer diyen birine rastlarsın mutlaka. Yüreğin derdini anlatacak bir dost ararken konuşma yeteneğini kaybettiğinin farkında değildir hala. Dünden kalan ne varsa aklında bir yağmur gibi düşer gözlerine. Bir de mevsim sonbahar ise eylül yağmurlarıyla göz yaşlarını gönderirsin vefasız sevgiliye.

Çeşitli şarkılarla sitem gönderirken kadere milyonlarca insandan sadece biri olduğun aklına gelmez, kendini ne çok önemsersin o anda, sanki şarkıların tümü senin için yazılmıştır...

Bir zamanlar baktığında sana aşkı anlatan o gül artık mazideki bir hatayı anlatır sana. Her gördüğün çiçeği ona benzetirken altındaki dikenleri görememenin pişmanlığını yaşarsın...

Aslında çok basittir, başladığı gibi bitmiştir sevdan... Yıllardır yaşıyorum dediğin dünya seni daha yeni kucaklamıştır ve acılarla yoğrulmayan hayat daha başlamamış masaldır.

Bundan sonra sitemler sevgiliye değil boşa geçen yıllaradır. Kalbini dolduran bu sonsuz aşk ile birlikte başkasına verecek sevgin kalmamıştır çünkü...

Sen farketmesen de artık bu girdabın içine girmişsindir. Ne zaman çıkmak isteyip, çırpınsan da, aşkından ölecek gibi olup, tekrar aynı duyguları yaşamayacağını düşünsen de, yeni bir yol başlar her sefer...

Sessizce, farkettirmeden sana...